Allow myself to introduce myself

Een vriendin vroeg mij laatst een lege rechthoekige kamer voor te stellen waarin ik een kubus mocht neerzetten waar ik maar wilde. Na verschillende gezichtsuitdrukkingen van mij die duidelijk maakte dat ik geen zin had in haar spelletje, heb ik de kubus aan een touw opgehangen in het midden van de kamer.

Ook moest ik een vaas met bloemen ergens plaatsen. Ik mocht zelf bepalen wat voor soort bloemen, ik koos voor een fleurige lenteachtige bos bloemen. De vaas zette ik naast de kubus. Het was een psychologisch spelletje van het huis tuin en keuken niveau waar ik bij vraag één al mijn twijfels bij had.

Omdat er geen tweede kans is voor een eerste indruk heb ik dit stukje wel een aantal keren herschreven.

Ik wil dat de bezoekers van Minichichi een duidelijk maar vooral positief beeld van mij hebben. ?Ja ik ben wel zo een type dat stiekem toch de mening van anderen belangrijk vindt. Ik presenteer mezelf als een zelfverzekerd persoon.?Ik doe mij niet anders voor maar ik laat de buitenwereld graag een betere versie van de werkelijkheid zien.

Toen mijn vriendin met de uitleg kwam en de betekenissen van de antwoorden en de plaatsen waar ik bepaalde voorwerpen had geplaatst, werd mijn twijfel iets minder.?Het gedeelte wat echt mijn twijfel deed minderen was de uitleg van de bloemen. De bloemen staan voor de manier waarop jij jezelf presenteert. Ik wil dus dat mensen mij zien als een lenteboeket! En dat is waar naar buiten toe ben ik "altijd" vrolijk.

Twee maanden geleden is mijn prachtige dochter geboren. Nu ervaar ik dat het meer moeite kost om met te weinig slaap, melk vlekken, pijnlijke borsten, wat extra kilo's en de onzekerheid die het moederschap met zich meebrengt, nog steeds die net iets fijnere en vrolijke versie van mezelf aan mensen te laten zien. Er is op dit moment maar één versie van mij en dat is de verschrikkelijk vermoeide versie. Zou het niet fijn zijn om een slaapwandelaar te zijn?

Eentje die in haar slaapt niet alleen aan de wandel is maar toch ook even de stofzuiger pakt en al het andere even doet waar ik overdag niet meer aan toe kom. Ook al is ze maar een week geweest op sommige momenten mis ik de kraamverzorgster , ik had namelijk de meest fijne kraamhulp die zeer regelmatig de stofzuiger pakte.

Mijn verhaal over de bevalling en de kraamweek zal ik nog wel een keer met jullie delen maar op dit moment kan het niet meer opbrengen om voor de duizendste keer hetzelfde verhaal te moeten vertellen. Ik vraag me af of andere vrouwen het ook vervelend vinden om zo vaak dezelfde vragen te beantwoorden. Mijn verhaal werd steeds korter, mijn bevalling omschrijf ik nog maar met drie woorden "het was heftig" en de kraamweek wordt omschreven met de woorden " het was fijn".

Ik ben zo moe dat wanneer het kan ik mij beperk tot drie woorden in een gesprek, ook geconcentreerd luisteren gaat mij moeilijk af en als ik na de zoveelste " wat zeg je"  de ander nog steeds niet versta, zet ik maar mijn glimlach op, knik en lach vrolijk mee.

Nu ik mijn column voor de honderdste keer teruglees, is het een wonder dat hij uit meer dan drie woorden bestaat!

Karen.